12 Nisan 2017 Çarşamba

geceye dem...

...
Gecenin bir yarısında uyandı kadın,
kalbi çarpıyordu hızlı hızlı..Rüyaları sıklaştığından beri huzursuzdu uykularında..
Yalnızdı ama en çok geceleri kalabalık yalnızlığı çöküyordu gönlüne,ruhuna..
Yok,..!!
Şikayet değildi,farklı bir huzur vardı gecenin sessizliğinde..
Son zamanlarda sürekli karabasanlı olmasaydı rüyaları,
 yine gece uyanmışlığının tadını çıkaracaktı..
İç sesiyle''Rabbim ben seni unutsamda sen beni unutma,bırakma''diye tekrarlıyordu,.
Yine her geceki gibi hemen ''uzak diyarların'' yazısına bakmak için telefonunu aldı eline,
tek bir kelimesi bile kendine yazılmayan yazılara niye baktığına anlam veremiyordu ,çoğu zaman kendine kızıyordu..
Bir cırpıda okudu tüm yazıları,kulaklığını sevdiği ezgilerden birini açtı,gözlerini kapattı...
Dışarıda yağmur,gecenin sessizliği,şarkıya eşlik etti yarı kapalı gözleriyle...
Kadın yeni öğrenmişti bunu,kötü rüya kovucu koydu adını,bazen ayet bazen bir melodinin tınısını dinliyerek uyumayı...

geceye dem...!!